Ο Κωνσταντίνος Μοσχάτος γεννήθηκε το 1988, μεγάλωσε στον Πειραιά και αποφοίτησε από το λύκειο της Ιωνιδείου Σχολής. Είναι απόφοιτος του τμήματος Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών κι έχει εργαστεί για χρόνια ως αθλητικός δημοσιογράφος.

Με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο «Ρωξάνη», ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ που εκτυλίσσεται στο κάστρο της Μονεμβασιάς, και το οποίο κυκλοφόρησε στις 16/4 από τις εκδόσεις «Κλειδάριθμος», μας παραχώρησε συνέντευξη:

Πώς εμπνευστήκατε την ιστορία του νέου σας μυθιστορήματος «Ρωξάνη»;

Την εμπνεύστηκα στο πρώτο μου ταξίδι στο κάστρο της Μονεμβασιάς. Συγκεκριμένα, στην άνω πόλη του κάστρου δημιουργήθηκε στο μυαλό μου μια εικόνα, που είναι κι απ’ τις εναρκτήριες σκηνές του βιβλίου και του μυστηρίου. Σ’ όλο το υπόλοιπο ταξίδι σχηματίστηκε το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας ενώ ζωντάνεψαν στη φαντασία μου και οι ήρωες. Έφυγα λοιπόν με μια προσωπική υπόσχεση ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα επιχειρήσω να γράψω αυτή την ιστορία κι αυτό τελικά δεν άργησε να γίνει. Λίγους μήνες μετά, έχοντας ήδη σε μια άκρη του μυαλού μου την ιδέα, κάθισα κι έγραψα τη “Ρωξάνη”.

Πώς νιώσατε όταν ολοκληρώθηκε το βιβλίο σας και βρήκε το δρόμο του προς τα βιβλιοπωλεία;

Είναι δυο ξεχωριστά στάδια κι ένιωσα πολύ μεγάλη χαρά και στα δύο. Όταν έγραψα τη λέξη “ΤΕΛΟΣ” είχα μια αίσθηση πληρότητας και την ευχαρίστηση, ότι τον μικρόκοσμο που δημιούργησα, και στον οποίο μπήκα και πορεύτηκα μαζί του, τον αφήνω όπως ακριβώς θέλω. Στο δεύτερο στάδιο, αυτό που το βιβλίο βρήκε το δρόμο του στα βιβλιοπωλεία, η χαρά είναι ασύγκριτα μεγαλύτερη, καθώς την ιστορία που έγραψα ήθελα να τη μοιραστώ με άλλους ανθρώπους κι αυτό είχε γίνει πια πραγματικότητα.

Υπάρχει κάποιος ή κάποιοι χαρακτήρες που έχετε εμπνευστεί από υπαρκτά πρόσωπα;

Όχι δεν υπάρχει κάποιος χαρακτήρας στη Ρωξάνη που να εμπνεύστηκα από κάποιο πραγματικό πρόσωπο. Ούτε και κάποιο κύριο στοιχείο κανενός χαρακτήρα που να πήρα από αλλού. Γενικότερα οι χαρακτήρες που φτιάχνω θέλω να είναι αυτόνομοι και ξεχωριστοί κι ακόμα κι αν τους εμπνευστώ απ’ την κανονική ζωή, θέλω να τους χτίζω και να τους εξελίσσω ανεπηρέαστα από πραγματικά πρόσωπα. Μπορεί δηλαδή να εμπνευστώ κι από κάποιο υπαρκτό πρόσωπο, πριν δομήσω ολοκληρωτικά τον χαρακτήρα, απλώς στη Ρωξάνη δεν έτυχε να γίνει κάτι τέτοιο.

Τι αποκομίσατε ως άνθρωπος και ως συγγραφέας από τη συγγραφή του βιβλίου σας;

Από όλη τη διαδικασία αποκόμισα πολλά πράγματα, κάποια απλά και κάποια πιο σημαντικά. Ως άνθρωπος ένιωσα τη χαρά της δημιουργίας, μια χαρά που χτίζεται σιγά σιγά μαζί με το έργο και μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Επίσης το κέρδος ότι η δημιουργία μου προέκυψε μέσα από την λογοτεχνία που αγαπώ πολύ και τη θεωρώ από τους θεμέλιους λίθους ψυχαγωγίας και πολιτισμού. Ως συγγραφέας, παράλληλα με τον ενθουσιασμό του ξεκινήματος, κέρδισα εμπειρία, μια πιο σωστή μύηση με τις διαδικασίες και την ευκαιρία να μαθαίνω για να μπορώ συνεχώς να βελτιώνομαι σε όλα τα επίπεδα της συγγραφής.

Τι θα θέλατε να κρατήσει ο αναγνώστης μετά την ανάγνωση του βιβλίου σας;

Πέρα από μια ευχάριστη γεύση που θα ήθελα και εύχομαι να έχει φτάνοντας στο τέλος και κλείνοντας το βιβλίο, θα ήθελα να κρατήσει το προσωπικό κομμάτι γύρω από ένα έγκλημα. Το πώς οι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν τα άκρα, ότι τα άκρα για τον καθένα μπορεί να διαφέρουν, κι ότι η ιστορία του καθενός που φτάνει στα άκρα είναι πολύ σημαντική για εκείνον. Γιατί ένα έγκλημα δεν είναι μόνο τα στοιχεία του, τα ίχνη και το κίνητρο του δράστη. Αλλά είναι οι προσωπικές ιστορίες όλων που το χαρακτηρίζουν ή το καθορίζουν, από την ιστορία του ίδιου του θύματος και των οικείων του, ως τους ερευνητές που δεν μένουν ανεπηρέαστοι απ’ την έρευνα, και φυσικά του δράστη και των ανθρώπων ή των γεγονότων που τον οδήγησαν στο να γίνει δράστης.

Πώς κατορθώνετε να γράφετε για χαρακτήρες του αντίθετου φύλλου;

Αυτό είναι από τα πιο δύσκολα αλλά και τα πλέον ενδιαφέροντα κομμάτια. Είναι κι ένα από τα πράγματα που δούλεψα περισσότερο στο μυαλό μου όταν έγραφα τη Ρωξάνη. Και δεν είναι μόνο ο αρχικός σχεδιασμός και η δημιουργία ενός γυναίκειου χαρακτήρα, αλλά κυρίως η τοποθέτηση του στην ιστορία, ειδικότερα σε σκηνές που είναι από την πλευρά του κάθε γυναικείου χαρακτήρα. Ο τρόπος σκέψης που πρέπει να είναι πολύπλευρος και διαφορετικός από τον αντρικό, στο πώς αντιμετωπίζει μια κατάσταση, πώς βλέπει έναν άντρα, πώς βιώνει μια απώλεια, έναν έρωτα, μια προσωπική δυσκολία, καθώς και η αντίστοιχη αλληλεπίδραση που έχει μέσα από λόγια και πράξεις. Δεν ξέρω τελικά πώς τα πήγα με τους γυναικείους χαρακτήρες, θα σας πώ όμως ότι θέλω στο μέλλον να γράψω μια ιστορία που η κεντρική ηρωίδα θα είναι γυναίκα, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον γι’ αυτό και πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα το τολμήσω.

Το μέρος που διαδραματίζεται κάθε ιστορία παίζει σημαντικό ρόλο στη σύνθεσή της. Πώς η καστροπολιτεία της Μονεμβασιάς διαμόρφωσε τη δική σας ιστορία;

Εκτός από την τόσο ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του κάστρου που με βοηθούσε συνεχώς να έχω ολοζώντανη την ιστορία στο μυαλό μου, σαν να κινιόμουν μες στα τείχη, τα στενά, τα σπίτια και τα στέκια της πόλης, υπήρχε και κάτι άλλο πολύ σημαντικό στη διαμόρφωση της ιστορίας αυτής καθαυτής. Οι δύο κεντρικοί μου ήρωες, που δεν είναι μόνιμοι κάτοικοι του κάστρου όπως οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους ήρωες, είναι ένας συγγραφέας και μια φωτογράφος. Άλλωστε η Μονεμβασιά είναι ένα μέρος που αποτελεί πόλο έλξης καλλιτεχνών και δημιουργών. Επίσης ο αστυνομικός που ερευνά την υπόθεση είναι ένας επίμονος αξιωματικός της επαρχίας, όχι ένας υπερδραστήριος αστυνομικός με τεράστια αναλυτική ικανότητα σκέψης ή πολλές σύγχρονες μεθόδους εξιχνίασης στα χέρια του. Τέλος, ο ανεξήγητος θάνατος της Ρωξάνης είναι κάτι που θα μπορούσε να συμβεί στη Μονεμβασιά, όσο και τα υπόλοιπα γεγονότα που διαδραματίζονται. Δεν υπάρχει κάτι εξωπραγματικό στην ιστορία της Ρωξάνης, κι αυτό μου το καθόρισε και η Μονεμβασιά, αφού ούτε στην δράση των ηρώων, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι κανονικοί άνθρωποι κι όχι σεσημασμένοι κακοποιοί, υπάρχει κάτι το τόσο υπερβατικό. Γενικότερα κυριαρχεί το στοιχείο του ρεαλισμού και ένα ωραίο ταίριασμα, κατά τη γνώμη μου, ιστορίας και μέρους.

Νιώθετε πως κάποιος από τους λογοτεχνικούς σας χαρακτήρες σας “μιλάει” ακόμα και ενδεχομένως να τον δούμε ξανά σε κάποιο μελλοντικό σας βιβλίο;

Από τη στιγμή που έκλεισα την ιστορία είχα αρχίσει σιγά σιγά να βγαίνω από εκείνον το μικρόκοσμο, οπότε δεν υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που ακόμα είναι “ενεργός” στο μυαλό μου. Έχω μπει σε μια νέα διαδικασία, σε μια νέα ιστορία, με άλλους χαρακτήρες. Όμως επειδή κι οι ήρωες της Ρωξάνης βρίσκονται κάπου σε μια άκρη, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να δούμε δύο από τους χαρακτήρες της Ρωξάνης σε κάποιο μελλοντικό βιβλίο, είτε σε πρωτεύοντα είτε σε δευτερεύοντα ρόλο.

Η πορεία των ηρώων σας είναι προδιαγεγραμένη εξαρχής στο μυαλό σας ή κατά τη συγγραφή «αυτονομούνται» και εκπλήσσουν κι εσάς τον ίδιο με την εξέλιξή τους;

Όπως και το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας έτσι και οι ήρωες είναι σχηματισμένοι από την αρχή στο μυαλό μου. Βασικά σημεία του χαρακτήρα τους, ο ρόλος τους στην ιστορία και η κατάληξη τους είναι λίγο πολύ δεδομένα. Φυσικά υπάρχουν κομμάτια που αλλάζω, γιατί μέσα από την ιστορία βγάζουν κάτι που θέλω να το τονίσω και να το κάνω πιο ιδιαίτερο. Όπως το να είναι κάποιος πιο οξύθυμος ή λιγότερο ορθολογιστής για παράδειγμα. Το ίδιο ισχύει και για πιο σημαντικές πράξεις ή για την κατάληξή τους. Συνέβη δηλαδή κάτι τέτοιο στη Ρωξάνη, αλλά δεν μπορώ να αποκαλύψω τι και με ποιους ήρωες συνέβη. Εφόσον η ίδια η ζωή είναι απρόβλεπτη, δεν θα μπορούσε να ξεφύγει απ’ αυτό η μυθοπλασία, γιατί οι ήρωες, μέσα από τις σελίδες, έχουν κατά κάποιο τρόπο κι αυτοί ζωή με εκπλήξεις, ανατροπές και αποφάσεις της στιγμής.

Ποιον ήρωά σας ξεχωρίσατε;

Θα έλεγα τους δύο κεντρικούς. Τον Άρη, όχι μόνο γιατί το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας το “είδα” μέσα απ’ αυτόν, αλλά γιατί ένας βαθιά ευαίσθητος άντρας με κρυμμένη γενναιότητα, και την Αλίκη, για όλο τον αυθορμητισμό και τη δυναμική της φύση.


Θάνατος στην καστροπολιτεία
Τη νύχτα της Μεγάλης Παρασκευής, ένα νεαρό κορίτσι πέφτει από τον βράχο της Μονεμβασιάς. Ο Άρης Βικέλας, ένας συγγραφέας αστυνομικής λογοτεχνίας που βρίσκεται στην Καστροπολιτεία αναζητώντας έμπνευση, μπλέκεται χωρίς να το καταλάβει στον μυστηριώδη θάνατο της Ρωξάνης Λάσκαρη.

Αυτοκτονία ή έγκλημα;
Ένα σημείωμα που βρίσκει ο Άρης, σε συνδυασμό με κάποια ανεξήγητα γεγονότα και αντικρουόμενες μαρτυρίες, τον οδηγεί σε έρευνα για να μάθει την αλήθεια.
Όταν την ανακαλύψει, όμως, θα καταλάβει πως τα πάντα κρέμονται από ένα σκοινί.

Απόσπασμα από το βιβλίο:
Ξάπλωσε ανάσκελα, βάζοντας τις παλάµες πίσω από το κεφάλι. ∆εν άναψε καν το πορτατίφ. Για µια στιγµή σκέφτηκε το κορίτσι. Την απελπισία που οδηγεί στην αυτοκτονία. Την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που δίνει τέλος στην ίδια του τη ζωή. Τις τελευταίες στιγµές πριν από ένα µη αναστρέψιµο αποτέλεσµα. Ένα σκοτεινό δωµάτιο σαν το δικό του, µε τον τοίχο να εµποδίζει τη διαφυγή.

Έπιασε το µπλοκάκι του και πρόσεξε το ερωτηµατικό δίπλα στη λέξη αυτοκτονία.
Ξαφνικά τινάχτηκε κι έφερε το λάπτοπ στα πόδια. Άνοιξε τη µηχανή αναζήτησης και πληκτρολόγησε. Ρωξάνη Λάσκαρη.


KTEO Autovision

Porto Fashion

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *